To państwo znajduje się w strefie klimatu umiarkowanego. W dwóch częściach kraju można wyróżnić dwie odmiany tego klimatu, a mianowicie - wilgotny na północy i suchy na południu. Spora ilość opadów, zimne poranki i chłodnie dni - to krótka charakterystyka północy. O południu zaś można powiedzieć - upalne dni, bardzo suche i ciepłe poranki. Nic więc dziwnego w tym, że Europejczycy nazywają Francję krajem wielkiego kontrastu.

Mówiąc o klimacie należy także wspomnieć o wielu prowincjach, które mają swój własny mikroklimat. W informatorach i przewodnikach istnieją informacje na temat takich miejsc we Francji. Warto się tam wybrać i na własnej skórze odczuć specyficzną pogodę.

Podsumowując - zdecydowanie atrakcyjniejszą częścią Francji jeśli chodzi o warunki atmosferyczne jest południe. To właśnie tutaj dopisuje pogoda, dlatego też znajdziemy więcej hotelów i apartamentów.

Hugo Llioris - niezaprzeczalnie numer jeden w bramce reprezentacji Francji. Wybrany najlepszym bramkarzem tegorocznej edycji ligi mistrzów piłkarz Lyonu potrafi robić cuda. Jego refleks i chwytanie to dwie największe zalety. Dobrze radzi sobie także w sytuacjach sam na sam.

William Gallas to jeden z najlepszych środkowych obrońców świata. Aktualnie grający w Arsenalu Londyn piłkarz może cieszyć się pełnym zaufaniem szkoleniowca trójkolorowych.

Franck Ribery - aktualnie zdecydowanie najjaśniejszy punkt reprezentacji. Dynamiczny, dobrze dryblujący zawodnik Bayernu Monachium jest siłą napędową tego zespołu.

Karim Benzema - jeden z największych talentów światowej piłki. Mimo młodego wieku jego wartość jest bardzo wysoka. Sprowadzony za kilkadziesiąt milionów do Realu Madryt Francuz potrafi błyszczeć w napadzie reprezentacji Francji.

Pomijając walory przemysłowe miasta, do Tuluzy warto się wybrać na przełomie lutego i marca, kiedy odbywa się tam fiołkowy jarmark. Historia sprowadzenia tych kwiatów, związana jest z żołnierzami napoleońskimi, którzy przywieźli do Tuluzy fiołki z włoskiej Parmy. Kwiaty bardzo szybko się przyjęły. Podbiły też serca perfumiarzy, kwiaciarzy i cukierników na całym świecie. Na początku XX wieku codziennie wyjeżdżał z miasta transport 600 tysięcy tych kwiatów! Niestety, liczne bakterie i grzyby zniszczyły plantacje tej roślinki. Po wielu żmudnych próbach udało się wyhodować fiołki… in vitro. Obecnie są one hodowane w szklarniach, a Tuluza słynie z uprawy jedynej na Ziemi odmiany tego kwiatka: ma on podwójne płatki o błękitnym odcieniu.

Wśród licznych uroków miasta można też wymienić kościół Les Jacobins, którego ośmiokątna wieża ze złoconymi arkadami stała się wzorem do naśladowania w całej okolicy. Innym przykładem niezwykłej budowli jest Bazylika St. Sernin. Zdaniem wielu osób to najpiękniejszy kościół w stylu romańskim znajdujący się w południowej Francji. Pierwsze wzmianki o jej istnieniu pochodzą z IV wieku. Podobno została postawiona na miejscu wcześniejszej świątyni, w której pochowano św. Saturnina, reprezentanta Kościoła Pielgrzymującego. W Bazylice warto zobaczyć portal książąt oraz zdobienia na kolumnach, które przedstawiają historię Łazarza oraz kary grożące za grzech skąpstwa lub rozpusty.

Zwolennikom kultury świeckiej polecamy wizytę w Muzeum Sztuki Dawnej. Gromadzi ono zbiory malarzy holenderskich, flamandzkich i weneckich (np. Canaletta), przedmioty użytkowe i artystyczne, rzeźby, meble weneckie oraz renesansowe portrety. Na wyższych piętrach można też podziwiać dzieła malarzy współczesnych: XIX – i XX – wiecznych.

Interesująco prezentują się również zbiory muzeum Paul – Dupuy, które zbiera przedmioty codziennego użytku, wykorzystywane od mroków średniowiecza aż do czasów współczesnych. Wśród nich znajdują się przepiękne zegary oraz zachowane w dobrym stanie wyroby gliniane i emalie limuzyńskie.

Udając się w podróż do Tuluzy, należy pamiętać, że jest to miasto tętniące życiem, które stanowi jeden z największych i najważniejszych ośrodków akademickich w kraju.

Historia Rouen zaczyna się w starożytności, kiedy to założono tu gród galijski. Z czasem zastąpiono go rzymskim miastem Rotomagus. Od 911 roku jest ono stolicą Górnej Normandii. W okresie wojny stuletniej znalazło się w rękach Anglików. To właśnie z nimi próbowała samodzielnie walczyć Joanna d’Arc. Niestety, w 1430 r. pojmali ją burgundzcy żołnierze. Za 10.000 złotych skudów odsprzedali świętą Brytyjczykom. Nieugięta Dziewica Orleańska została uwięziona w jednej z wież zamku Filipa Augusta. W końcu została postawiona przed trybunałem kościelnym. Po kilku miesiącach przesłuchań uznano ją za heretyczkę i skazano na stos. Spłonęła 30 maja 1431 roku, a już ćwierć wieku później została zrehabilitowana. W 1920 r. wyniesiono ja na ołtarze. Od tego też czasu jest patronką Francji. Do współczesnych czasów zachowała się wieża, w której więziono świętą.

Specjaliści oceniają, iż miasto jest wyjątkowe także pod względem architektonicznym. Pomimo burzliwej przeszłości zachowała się tu najładniejsza gotycka katedra Notre – Dame w całej Francji. Powstała ona w XII wieku, a zaledwie 100 lat później poddaną ją gruntownej renowacji. Podczas II wojny światowej uległa tak poważnym zniszczeniom, że prace konserwatorskie trwają aż o dzisiaj. Turyści mogą jednak wziąć udział w nabożeństwie lub podziwiać bogate dekoracje rzeźbiarskie, Portal Calende będący dumą całego miasta, nie wspominając już o wnętrzu świątyni, które pełne jest majestatycznych witraży. W katedrze spoczywają także: Ryszard Lwie Serce oraz Ludwik de Brézé, mąż Diany z Poitiers. Urok świątyni uwiecznił Monet, który zachwycony jej pięknem i zmiennością w zależności od pory roku i kąta padania promieni słonecznych, namalował cykl obrazów pt. „Katedra w Rouen”.

Na liście najładniejszych przykładów architektury gotyckiej, widnieje także kościół St. Ouen, wyróżniający się złoconymi okratowaniami furtki zamykającej prezbiterium. Wykonał je Nicolas Flambart. Charakterystyczna dla tej świątyni jest również zewnętrzna wieża, która otaczają mniejsze wieże, a na jej szczycie znajduje się korona książęca.

Podczas swoich wędrówek po Rouen, turyści powinni zajrzeć do Abbaye de Jumieges. Są to ruiny opactwa benedyktynów. Nawet pomimo wysadzenia ich w powietrze (co też uczynił podczas Rewolucji Francuskiej pewien handlarz drewnem, chcący odzyskać pieniądze za swój towar) wywierają na zwiedzających ogromne wrażenie. Podobnie zresztą jak opactwo St. Wandrille, którego ruiny porosła roślinność. W pobliskim kościele warto się przysłuchać śpiewom gregoriańskim.

W okolicy Rouen na szczególna uwagę zasługuje też normandzkie miasteczko Abbaye de Le Bec – Hellouin. Dawniej mieścił się tu największy kościół w średniowiecznym świecie. Niestety, niektóre z jego pomieszczeń zostały przerobione na magazyny dla bydła, a świątynie przeniesiono do innego budynku.

To właśnie w Orleanie znajduje się muzeum poświęcone tej niezwykłej kobiecie. Kopia domu świętej znajduje się przy Placu Generała de Gaulle’a. Oryginalny budynek został zniszczony w wyniku bombardowań w 1940 r. Obecnie odbywają się tutaj projekcje poświęcone powstaniu w Orleanie w 1429 roku; wyodrębnione też pomieszczenia na stroje z epoki Joanny d’Arc. Doskonałym uzupełnieniem ekspozycji jest dział poświęcony maszynom wojennym.

Z postacią świętej związany jest także Plac du Martroi, na którym w samym jego centrum wznosi się XIX – wieczny posąg Joanny d’Arc, siedzącej na koniu. Na cokole umieszczono płaskorzeźby przedstawiające sceny z jej życia.

W mieście istnieje też wiele zabytkowych kościołów. Na uwagę podróżnych zasługuje z całą pewnością katedra Ste. Croix, której budowę rozpoczęto pod koniec XIII wieku. Jej budowę dokończył król Henryk IV, co miało być dowodem wdzięczności dla orleańczyków za to, że udzielili mu pomocy w walce z przeciwnikami.

Miłośnicy świeckich obiektów powinni wstąpić do Hôtel des Créneaux, w którym dawniej mieścił się ratusz i Muzeum Sztuk Pięknych. Obecnie jest to siedziba konserwatorium. Dzisiejsze Musée des Beaux – Arts mieści się placu Świętego Krzyża. Kolekcjonuje obrazy, rzeźby i grafiki od czasów średniowiecznych aż do współczesnych. Do cenniejszych dzieł zalicza się m.in. obrazy Correggia, François Bouchera, Świętego Tomasza Velasqueza, autoportret Jeana Chardina oraz Święto Gloanec Paula Gauguina.

W Orleanie znajduje się także inne muzeum, które co prawda nie zostało poświęcone sławnej kobiecie, ale zlokalizowano je w budynku, gdzie dawniej mieszkała Diana de Poitiers, księżna de Valentinois. Była ona jedną z najbardziej znanych i wpływowych kochanek Henryka II Walezjusza. Obecnie w jej domu mieści się Muzeum Historyczne i Archeologiczne gromadzące grafikę ludową, wyroby rzemiosła oraz kolekcję cennych brązów gallo – rzymskich, znalezionych w okolicach miasta.

Orlean był bowiem w starożytności osadą celtyckiego plemienia Karnutów. Nosił wtedy nazwę Cenabum. Kiedy w 52 r. p.n.e. doszło do powstania przeciwko Rzymianom, rozwścieczony Cezar kazał zburzyć miasto. Odbudował je dopiero cesarz Aurelian (III w.) i nadał mu nazwę Civitas Aureliani. Kolejne wieki były już nieco spokojniejsze, chociaż miasto znajdowało się najpierw pod panowaniem Franków, a następnie Kapetyngów. Podczas wojny stuletniej stanowiło istotny ośrodek oporu przeciwko wojskom brytyjskim. Współczesny Orlean jest miastem różnorodnym, nastawionym nie tylko na turystykę, ale i dalszy rozwój przemysłu spożywczego (np. winiarskiego), maszynowego, chemicznego, skórzanego i odzieżowego. Ze względu na swoje położenie w centrum kraju i nad Loarą, stanowi niezwykle istotny węzeł komunikacyjny.

Reims leży w południowej Francji, w Szampanii. W starożytności stanowiło centrum życia belgijskiego ludu Remów. W 290 r. utworzono tu biskupstwo, a następnie arcybiskupstwo. Jak już wspomnieliśmy, we wczesnym średniowieczu była to rezydencja królów frankijskich, która następnie przeszła we władanie arcybiskupów. W latach 1179 – 1825 tylko w Reims odbywały się koronacje kolejnych monarchów. Nic zatem dziwnego, że obecnie szczególnie chętnie odwiedzanymi miejscami są katedra Notre - Dame i Pałac Tau.

Gotycka katedra powstała na miejscu spalonej w 1210 r. świątyni i od razu urzekła swoim pięknem mieszkańców Reims. Niestety, z jej pierwotnego wyglądu nie zachowało się wiele oryginalnych elementów, gdyż podczas II wojny światowej była celem licznych ataków. Jej ponowne odbudowanie stało się możliwe za sprawą darowizny od Rockefellera.

Świątynia imponuje swoimi rozmiarami, ma bowiem 138 m długości i 38 wysokości. Jednym z jej najbardziej znanych elementów jest średniowieczny, uśmiechnięty anioł. Równie popularny jest XV – wieczny zegar astronomiczny, na którym o pełnych godzinach pojawiają się figurki postaci z Biblii. Przykładowo pierwsza grupa przedstawia Hołd Trzech Króli, a druga – scenę ucieczki do Egiptu. W nawie głównej koniecznie trzeba obejrzeć rzeźby opowiadające historię Zwiastowania i Nawiedzenia. Z kolei po lewej stronie przedstawiono scenę Prezentacji Chrystusa w Świątyni. Jest to jedno z niewielu zachowanych wyobrażeń Św. Józefa trzymającego gołębie.

Charakterystyczne dla katedry Notre – Dame są również zewnętrzne mury, które udekorowano rzeźbami ustawionymi w niszach. Umieszczono je w idealnym porządku: po prawej stronie znajdują się figury nawiązujące do Jana Chrzciciela, a po lewej – do Matki Bożej.

W przypadku Pałacu Tau (ewentualnie Tao) interesujące jest pochodzenie jego nazwy. Wzięło się one od pierwotnego kształtu lasek biskupich, które z wyglądu przypominały literę „T”. Do tego też kształtu nawiązuje plan pałacu.

Obecny budynek powstał w 1690 r. turyści mogą podziwiać zbiory ze skarbca katedry (niektóre z nich są unikatami na skalę światową), część oryginalnych rzeźb pochodzących z dawnej świątyni oraz pamiątki po kolejnych koronacjach. Dla zwiedzających dostępna jest m.in. Sala Tau, w której odbywały się uroczystości po zakończeniu koronacji. Równie interesująca jest Sala Goliata, gdzie znajdują się ogromne rzeźby, m.in. św. Pawła. Na uwagę zasługuje również ponad 5 – metrowy posąg Goliata z maczugą.

Poza tym w Reims warto zwiedzić ruiny gallo – rzymskiego amfiteatru, Bramę Marsa oraz ratusz pochodzący z XVIII wieku. Na uwagę zasługują także liczne muzea i opactwo, w którym przechowywane są gobeliny St. Remi.

Początkowo była to niewielka osada, która otrzymała prawa miejskie na początku XII wieku. Dość szybko została stolicą średniowiecznej Flandrii, ale już w 1297 roku została podbita przez Filipa V Pięknego. Przeszło 60 lat później wróciła pod panowanie władców Flandrii. Nie cieszyła się jednak tym zbyt długo, gdyż w ciągu następnych 300 lat zarządzali nią kolejno możnowładcy z Burgundii, Austrii i Hiszpanii. Po podbiciu Lille przez Ludwika XIV, zakusy na tę miejscowość robili Austriacy i Anglicy. W końcu - na mocy pokoju w Ultrechcie (1713) - została przyznana Francji. Od tego też czasu widać gwałtowny rozwój miasta. Początkowo stawiano na przemysł wydobywczy, chemiczny i metalowy. Z czasem rozwinęły się gałęzie przemysłu spożywczego, włókienniczego, tekstylnego i elektrotechnicznego. Zrestrukturyzowane kopalnie zostały w większości zamknięte.

Pomimo dużych zniszczeń, którym uległy zabudowania w Lille podczas I i II wojny światowej, udało się ocalić lub odrestaurować wiele niezwykle cennych zabytków. Jednym z nich jest kaplica Notre - Dame - de - la Réconciliation oraz oratorium XIII – wiecznego szpitala St. Sauveur. Na uwagę zasługują też takie kościoły jak: XV – wieczny St. Maurice, XVI – wieczny Ste. Catherine oraz XVII – wieczny La Madeleine. Nie można pominąć gotyckiej katedry Notre – Dame – de – la Treille, która odznacza się rozetą, przedstawiającą scenę Zmartwychwstania.

Obowiązkiem każdego turysty jest również zwiedzenie „powszechnych” zabytków. Spacerując po Starym Mieście, podróżni natkną się na Pałac Rihour. Powstał on w latach 1454 – 1473 z inicjatywy Filipa Dobrego. Wyróżnia się niewielką wieżą z cegły i oknami ozdobionymi laskowaniem. Obecnie mieści się tu informacja turystyczna. Na uwagę zasługuje również Vieille Bourse, czyli miejsce, w którym dawniej zrzeszenie kupców zorganizowało giełdę towarów. Miała ona konkurować z targowiskami niderlandzkimi. Plac, na którym się mieściła, został otoczony 24 kamienicami. Julien Destrée, znany rzeźbiarz, przyozdobił okoliczne budynki kamiennymi girlandami, maszkaronami i motywami kwiatowymi. Interesujące zdobienia mają też kamienice przy Rue de la Monnaie. Na niektórych z nich znajdują się rzeźbione delfiny, łany zbóż lub palmy.

W trakcie zwiedzania Lille, warto zajrzeć do Muzeum Historycznego i Etnograficznego Regionu. Mieści się ono w dawnym Hospice Comtesse i powstało jako wotum księżnej Joanny z Konstantynopola, która modliła się o wypuszczenie z niewoli swojego męża, hrabiego Ferdynanda Portugalskiego. Początkowo w budynku mieścił się szpital. Po pożarze został odbudowany i powiększony. Pod koniec XVIII wieku zorganizowano tu przytułek, a potem ochronkę.

Należy podkreślić, że Lille ma wątek polski. Po pierwsze, jego miastem partnerskim jest Gdańsk. Po drugie, w Hospice Comtesse swoje prace wystawili ostatnio śląscy twórcy nieprofesjonalni.

To niewielkie miasto w Pirenejach zasłynęło objawieniami, do których doszło w 1858 roku. Matka Boska ukazała się osiemnaście razy 14 – letniej Bernadetcie Soubirous. Od tego czasu miasto jest miejscem nieustannych pielgrzymek. Co roku w okresie od Świat Wielkanocnych do Wszystkich Świętych przyjeżdża tu 700 specjalnych pociągów, a na międzynarodowym lotnisku Tarbes – Ossun – Lourdes ląduje 400 samolotów.

Miejscem kultu jest Grota skalna Massabielle znajdująca się nad miejscową rzeką. W wykutej skale ustawiono figurę Matki Bożej zrobioną dawniej z białego i niebieskiego wosku, a obecnie z białego marmuru z Carrary. Pod nią znajdują się kule i wota dziękczynne, dające świadectwo licznych cudów i uzdrowień. Z boku Groty znajdują się krany z uzdrawiającą, cudowną wodą oraz małe baseny, w których mogą się kąpać pielgrzymi. Należy przy tym podkreślić, że wydarzenia w Lourdes zostały oficjalnie potwierdzone przez Kościół Katolicki, a Bernadetta Soubirous została wyniesiona na ołtarze w 1925 r. i kanonizowana w 1933 r.

W pobliżu Groty Objawień wybudowano neobizantyjską Bazylikę Różańcową, którą konsekrowano w 1889 roku. Nieco wcześniej powstała strzelista, neogotycka Bazylika pw. Niepokalanego Poczęcia. W Lourdes istnieje też ogromna podziemna bazylika Piusa X, która podobno może pomieścić 20.000 ludzi.

Tak naprawdę jedynym godnym zobaczenia zabytkiem, który nie ma nic wspólnego z objawieniami i religią, jest zamek z XIV wieku. Znajduje się on na stromym skalnym zboczu i strzeże wejścia do doliny. Przez pewien czas należał do Anglii, później jednak został francuskim więzieniem. Obecnie mieści się tam Muzeum Pirenejskie, w którego zbiorach znajdują się okazy fauny pirenejskiej, uprzęże, narzędzia pasterskie i rolnicze. Duże wrażenie robią fajansy z Samadet. Jeden z działów traktuje o historii alpinizmu. Z kolei w zamkowych ogrodach rozmieszczono kilka różnych modeli domów, które występują w tutejszych górach. W Lourdes znajduje się również Muzeum Figur Woskowych, w którym na pięciu piętrach przedstawiono najważniejsze sceny z życia Jezusa i Bernadetty Sourbirous.

Będąc w Lourdes warto też odwiedzić dolinę Vallée de Gavarnie, która jest poprzecinana wodospadami i strumieniami. Latem w miasteczku Gavarnie przebywa wielu turystów i pielgrzymów, dla których jest to jeden z przystanków na drodze do sanktuarium w Santiago. W samym centrum Pirenejów znajduje się nieskażony ludzką działalnością region Bigorre. Jego kotliny, strumienie i szczyty objęte są ochroną Parku Narodowego Pirenejów Francuskich.

Jako ciekawostkę warto dodać, że jedynym miastem partnerskim Lourdes jest Częstochowa.

Europejski park rozrywki powstał na podstawie doświadczeń jego starszego brata z Ameryki. Otwarto go 16 marca 2002 r. i od tego czasu cieszy się niesłabnącym powodzeniem. Kolejki do kas są tak duże, że czas oczekiwania może wynosić nawet kilka godzin. Z tego też względu warto przyjść odrobinę wcześniej i zwiedzić najpierw atrakcje oddalone od bramy głównej. Chętni powinni też skorzystać z bezpłatnego fast – pass, który umożliwia skorzystanie z określonych atrakcji w konkretnych godzinach i to bez żmudnego oczekiwania w kolejce.

Co można zobaczyć w podparyskim Disneylandzie? Wszystko! Na wyciągnięcie ręki dostępne są najpopularniejsze postacie z kreskówek: Myszka Miki, Kaczor Donald, Pies Pluto, Kubuś Puchatek, bohaterowie Toy Story, Króla Lwa, czy opowieści o Siedmiu Krasnoludkach i Śpiącej Królewnie. Można też spotkać Pinokia, Alicję z Krainy Czarów, Psa Dingo i Mary Poppins. Ścieżkami przechadzają się królewny i zakochani w nich królewicze, których tak dobrze znamy z bajek Walta Disneya. Przygotowano też kilka atrakcji dla miłośników ciemnej strony Mocy, którzy mogą się spotkać z Czarnymi Charakterami z bajek.

Obszar został podzielony na dwa parki: Disneyland i Walt Disney Studios. W pierwszym znajduje się pięć sekcji tematycznych: Main Street USA, Frontierland, Adwantureland, Fantasyland i Discoveryland. Main Street USA to nic innego jak typowe miasteczko amerykańskie z XX wieku, dokładnie takie w jakim dorastał twórca Myszki Miki. Frontierland związany jest z legendami o podboju Dzikiego Zachodu. Można tu poznać mieszkańców osady Pocahontas, udać się w niebezpieczną podróż między szczytami górskimi lub zwiedzić tajemniczą i niebezpieczną Phantom Manor. Równie inspirująca jest wizyta w Adwanturelandzie, gdzie każdy może zostać wielkim odkrywcą lub podróżnikiem. Warto też stanąć ramię w ramię z Indianem Jonesem i stawić czoło wszelkim niebezpieczeństwom. W Fantasylandzie pochłonie nas magia. Pełno tu wróżek, latających dywanów, czarownic i zamków. Jego przeciwieństwem jest Discoveryland, który słynie z kosmicznych podbojów. Można nawet samodzielnie pokierować statkiem kosmicznym, albo… polecieć na Księżyc!

Drugi Park poświęcony jest w całości światowi kina i telewizji. Można tu skorzystać z lekcji odkrywających tajniki rysunku i animacji, poznać niezliczone efekty specjalne lub być świadkiem niespotykanych popisów kaskaderskich. Chętni mogą asystować przy kręceniu filmu we Frontlocie lub zajrzeć za kulisy produkcji telewizyjnych w Production Courtyard.

Rzecz jasna, nie brakuje też wielkiej ilości karuzel, restauracji i sklepików, w których można nabyć pamiątki związane z magicznym światem Walta Disneya.

Kurort ten uchodzi za największy obszar we Francji, który został połączony ze sobą za pomocą wyciągów narciarskich. W jego skład wchodzi dwanaście miejscowości położonych po obydwu stronach granicy francusko – szwajcarskiej. Najsłynniejsze z nich to Morzine, Avoriaz i Alpe d’Huez.

W Les Portes du Soleil amatorzy zimowych szaleństw mają w sumie do wyboru ponad 200 kolejek i wyciągów oraz 650 km tras narciarskich. Najtrudniejszy stok znajduje się w Avoriaz (du Machon) i wyróżnia się 855 – metrową różnicą poziomów na zaledwie 3 km szlaku. Najdłuższy jest z kolei zjazd Les Gets, zlokalizowany w okolicach Morzine na trasie Chemossiere. Ma on 11,5 km długości, trudność przejazdu określa się jako średnią a różnica poziomow na całej trasie zjazdu wynosi ok. 1 km. Warto też wspomnieć o prostym do pokonania, oświetlonym stoku La boule de Gomme, który ma zaledwie 200 m długości.

W sumie istnieje tu 28 tras czarnych, 110 – czerwonych, 109 – niebieskich i 41 – zielonych. Wszystkie leżą na wysokościach od 1000 do 2460 m n.p.m. Dodatkowo obsługuje je 513 armatek śnieżnych.

Jak już wspomnieliśmy, największą wioską w regionie Les Portes du Soleil jest Morzine, która nic nie straciła z uroku typowej, dawnej alpejskiej miejscowości. Zachowało się tu wiele zabytkowych zabudowań. W Morzine funkcjonuje również biuro informacji turystycznej oraz biuro zakwaterowań. Działa też bezpłatna komunikacja autobusowa, która dowozi narciarzy pod wyciągi Telecabine Super Morzine, Telecabine du Pleney i Telepherigue Avoriaz. Należy podkreślić, że w sezonie narciarskim Morzine utrzymuje połączenie autobusowe m.in. z lotniskiem w Genewie, co znacznie ułatwia dojazd fanów białego szaleństwa do tej miejscowości. Szczególnie, iż działają tu 73 trasy zjazdowe i 70 wyciągów. Istnieje również 120 – metrowy snowboard halppipe.

Jeśli zaś chodzi o najdroższy ośrodek w regionie, to jest nim Avoriaz. Należy pamiętać, że obowiązuje tu całkowity zakaz ruchu samochodowego. Dla osób zmotoryzowanych przygotowano parkingi dla aut. Zimą będą musieli przesiąść się na sanie, a latem na rowery. Z drugiej jednak strony, można pozjeżdżać na najtrudniejszym zboczu na świecie - Mur de Chavanette. Nic więc dziwnego, że trasy w Avoriaz stanowią prawdziwe wyzwanie dla najlepszych alpejczyków.

Na uwagę zasługuje również miejscowość Alpez d’Huez, w pobliżu której znajduje się bardzo dużo kempingów. Być może jest to spowodowane faktem, iż wioska leży na południowym zboczu górskimi, na którym do późnych godzin popołudniowych króluje słońce. Alpez d’Huez to nie tylko ogromna ilość tras zjazdowych i atrakcji narciarskich, ale to również jeden z etapów górskich Tour de France. W kurorcie warto zajrzeć do Pałacu Sportów i Kongresów, gdzie można zagrać w tenisa, golfa czy squasha. Chętni mogą trenować wspinaczkę na specjalnych ściankach lub skorzystać z jednego z kilku basenów ewentualnie wybrać się na lodowisko.

Bez wątpienia Bramy Słońca są zachwycającym terenem, na którym każdy znajdzie coś dla siebie, bez względu na to, czy jest początkującym czy też zaawansowanym narciarzem.